Welkom op deze pagina

Discussie in de trein.


Een oudere passagier  luistert naar de discussie die zich ontwikkeld tussen een jonge vrouw en twee jonge kinderen van ongeveer vier, vijf  jaar.

Jonge vrouw tegen meisje:   “Vind je het leuk om met de trein te reizen
Meisje Julia:  “Ja”, want dat ben ik niet gewend. Pappa en Mamma reizen altijd met de auto”.
Jonge vrouw tegen jongen :“Weet je,”wat Julia en jij nu eigenlijk van elkaar zijn?”.
Jongentje Simon: “Ja, wij zijn vriendjes van elkaar en Julia mag bij ons komen logeren”
Jonge vrouw: “Maar behalve vriendjes zijn jullie ook nog wat anders van elkaar”,
Meisje: “Wat dan?”
Jonge vrouw: “Ja, dat wil ik nu juist van jullie horen
Meisje:  “Hij is óók mijn broertje”
Jonge vrouw: Nee, Simon is jouw neefje en jij bent zijn nichtje”.
Meisje: “En wat ben jij dan?”,
Jonge vrouw: “Ik ben jouw tante, en jouw moeder is mijn zuster, dus ben jij ook een nichtje van mij”.

Ongelovig haalde het meisje haar neus op en het jongetje, die al die tijd op de schoot van zijn moeder gezeten de conversatie had gevolgd, sloeg zijn armpjes stevig om de nek van zijn moeder en met een bezitters gebaar in een van genot verkrampte beweging, kuste hij zijn moeder alsof hij haar nooit meer los wilde laten.

Jonge vrouw:  “Als we straks thuis komen gaan jullie gauw slapen, want morgen hebben we een druk programma.  We gaan dan naar de speeltuin. Maar Julia moet dan wél op een bedje op de grond slapen. Maar dat zou zo erg niet zijn, want ik heb een heel goed opblaasbed.”

Liefdevol legde het kleine jongetje zijn doorweekte, afgekloven vingertje op de mond van zijn nichtje en zei galant tegen zijn moeder,

Jongetje
:“mamma, Julia mag wel in mijn bed slapen dan ga ik wel op de bank”.

Ondertussen had de oudere vrouw stilletjes zitten genieten van de spontane reacties van de kinderen en zij had haar spannende boek terzijde gelegd in de wetenschap dat er zich, vlak voor haar ogen een scenario afspeelde dat véél spannender en spontaner was dan de inhoud van haar boek.

Tja, in de trein maak je nog eens wat mee!

Groetjes, Mieke

Stormachtig

Stormachtige Mijmering:

Het begon al bij mijn geboorte..
Het schip van mijn vader had een reis naar Basel en mijn moeder was voor de bevalling naar de wal gegaan en logeerde bij haar zuster, mijn tante Engeltje, in afwachting van de bevalling. De zwangerschap was tot zover rustig verlopen en de verwachting was dat het nog wel even zou duren voordat ik mijn intrede wilde doen in deze koude wereld.

In moeders schoot was het immers veilig en warm en waar zou ik mij dan zorgen over maken? Ook mijn moeder verwachtte nog niets en had er geen idee van wat er kon gebeuren, toen zij naar het toilet ging voor een sanitair bezoek.
En toen, eigenwijs als ik toen al was, verkoos ik het om op dat moment de wereld te gaan verkennen en met slechts één perswee, (komt slechts zelden voor, heb ik mij laten vertellen) kwam ik ter wereld.
Dat was me een gebeurtenis en al gauw ging het gerucht in de buurt dat die vreemde vrouw die bij mijn tante logeerde mij door de WC had willen spoelen.

Later kwam ik bij mijn vader aan boord als de eerste vrouwelijke stuurman.
Ik was nauwelijks dertien jaar en als schipperskind was er in die tijd nog geen verplichting om naar school te gaan. Mijn ouders wilde echter wel dat het gebeurde en zo zwierf ik van de ene school naar de ander.
Van April naar Septemberscholen waar ik soms een half jaar voor lag met de leerstof en dan weer een half jaar in moest lopen
Van de schippersscholen kreeg ik bijv. in Dordrecht leerstof mee en dat werd in Arnhem of Nijmegen weer nagekeken, waar ik dan weer andere opdrachten meekreeg.

Ook gebeurde het dat vader zich met de boot verhuurde bij een van de vele waterwerken zoals het uitgraven van het Amsterdam/Rijnkanaal.
Daar bleven we dan wat langer en werden mijn zusje en ik door vader afgezet bij het langs varen op een van de peilers van een brug die we passeerden.
Zo doorliepen we onze lagere school periode. Maar toen ik dertien was en weer eens een keer moest veranderen van een april naar een septemberschool was ik het spuugzat en vroeg aan mijn ouders of ik er mee mocht stoppen. Dat mocht maar dan moest ik wel kiezen hoe ik me dan nuttig zou maken. Mijn moeder helpen in het huishouden of dekknecht worden bij mijn vader aan boord.
Ik wilde bij mijn vader zijn dus koos ik voor het laatste

Je kunt wel zeggen dat ik samen met mijn vader stormachtige perioden heb meegemaakt maar als ik terug kijk nu ik dit nalees, was het ook een periode in mijn leven die ik niet had willen missen.
Samen hebben we heel veel meegemaakt en mijn vader was mijn grootste vriend.
Wát hebben we vol leedvermaak gelachen toen we met windkracht 8 onze woonark (waarop mijn moeder met de andere gezinsleden woonden) moesten verslepen van Amsterdam naar Enkhuizen omdat we daar een contract hadden afgesloten voor een van de waterwerken.

Vader en ik hadden nooit last van zeeziekte en omdat het zo hard waaide namen we de ark op sleeptouw en niet naast ons wat we anders bij rustiger weer wel hadden gedaan. Het was een zeewaardige ark. Speciaal opgebouwd met een ijzeren opbouw zodat hij wel een stormpje zou kunnen weerstaan. Toen we aangekomen waren in de haven zat het hele stelletje familieleden van ons over een teil gebogen.
Zij waren tijdens de oversteek zeeziek geworden en natuurlijk maakte vader en ik ze uit voor “Landrotten”, haha!

Storm hebben vader en ik ook meegemaakt toen een sleepschip lossloeg dat wij achter onze sleepboot hadden, vlak na het uitvaren van de haven in Hansweert. Ik had kort daarvoor het eten voorbereid voor de avond. Lekkere hachee en dat stond op een klein pitje te sudderen. Toen de stalen scheepsdraad brak, moest ik alles beneden in de steek laten en zo gauw mogelijk weer een draad zien vast te maken omdat het schip gevaarlijk in de richting van het havenhoofd waaide. Dat gelukte gelukkig zonder kleerscheuren maar toen de draad strakgetrokken werd kwam de boot scheef te liggen en mijn pannetje hachee stroomde rijkelijk over de vloerbedekking heen. Dat werd dus géén lekker hapje en een hoop vette rommel op de vloer.

In dit verhaal heb ik nog geen verslag gedaan over de storm in 1953.
Wij waren op familiebezoek in Dordrecht en de boot lag aan de kade toen de berichten via de radio binnenstroomden over de storm, het springtij en de dijkdoorbraak in Kruiningen/Perkpolder.
Mijn moeder die met de kinderen bij mijn tante op bezoek was kon niet meer terug aan boord komen omdat de tunnel blank stond.
De berichten werden steeds ernstiger en vader en ik besloten om van wal te gaan en richting Hansweert/ Kruiningen te varen. We zouden dan wel zien wat er verder op ons afkwam. Onderweg zagen we weilanden onderwater staan en bomen waarin mensen een toevlucht hadden gezocht. Dode koeien en paarden lagen ook in het water en het was een triest gezicht. We hebben nog enkele mensen kunnen oppikken en toen we eenmaal in Kruiningen waren zagen we de dijkdoorbraak. Kruiningen was ondergelopen en de school op het midden van het plein toonde een trieste aanblik terwijl er overal mensen op de daken zaten. We hebben hand en spandiensten verleend en zijn daarna nog maanden daar gebleven om te helpen bij het dichten van de dijken.

Stormachtig waren ook de verhalen die vader vertelde over de ondergang van de “Op hoop van Zegen”. Het scheepje waar mijn opa en oma van vaderskant op vaarden. Ik kreeg van dat verhaal ook altijd tranen in de ogen, want op een op het oog rustige dag zijn ze uitgevaren zonder een dekzeil over de lading aan te brengen.
Het zag er rustig uit, maar plotseling kwam er harde wind opzetten en is het schip vergaan, samen met mijn toen nog jonge, zwangere oma en twee kleine kinderen. Opa heeft oma en mijn vader nog in de roeiboot kunnen krijgen maar schip en roeiboot verdwenen allemaal in de diepte. Mijn vader (twee jaar) en mijn opa hebben zich drijvende kunnen houden. En werden gered door vissers.

Stormachtig was ook mijn leven.
Ik trouwde toen ik achttien was. Kreeg kinderen en op het moment dat ik van de vierde in verwachting was, vaarde mijn man weg met het schip toen we in Rotterdam lagen en ik even aan de wal was gegaan om wat boodschappen te doen.
De kinderen waren aan boord gebleven en toen ik terug kwam, was hij dus niet alleen met het schip weg, maar ook mijn kinderen was ik kwijt die hij, bij navraag in een particulier tehuis had ondergebracht. Toen ik eenmaal wist waar ze waren en ik ze wilde ophalen, kreeg ik te horen dat die nette meneer zijn kinderen wel niet voor niets in een tehuis zou hebben gezet.

Die nette meneer zat ondertussen bij zijn minnares waar hij ook een kindje had verwekt en die nette meneer heeft ook nooit meer naar zijn eigen kinderen omgekeken, net zo min als dat hij alimentatie betaalde wat hem wel was opgelegd door de rechter, maar zolang hij veilig in Duitsland bleef en de grens niet passeerde, hoefde hij niets te vrezen.

Ja, er brak een stormachtige periode aan waarin ik de deur van het kindertehuis plat liep, maar de kinderen niet meekreeg. Een half jaar heb ik voor hen gevochten en uiteindelijk heeft de rechter bepaalt dat ik ze weer mee naar huis kreeg.
Een half jaar van verdriet en ellende.

Ik voedde hen alleen op, maar na lange tijd, toen de kinderen groter werden en hun vertier met hun vrienden buitenshuis zochten, besefte ik op een gegeven moment dat ik alleen nog maar leefde om geld te verdienen zonder zelf ooit eens iets aan ontspanning te kunnen doen. Er groeide bij mij het verlangen naar contact met andere mensen en ik sloot ik mij aan bij een groep lotgenoten. Het was er knus en gezellig en er werden vriendschappen gesloten. Zo had ik een groep van acht mensen (mannen en vrouwen) om mij heen verzameld die gezamenlijk kaartavonden belegden en op zaterdagavond gingen dansen. Op éen van die avonden ontmoette ik Piet en wij werden op stel en sprong verliefd.
Lang hebben we verkering gehad maar na zes jaar, toen de kinderen volwassen waren zijn we getrouwd en waren heel gelukkig samen.
Tot het nootlot na achttien jaar geluk opnieuw toesloeg en hij op Moederdag plotseling stierf aan een hartstilstand. De stormen in mijn leven waren nog niet uitgewoed en ik was weer alleen.

Nog steeds ken ik stormachtige, woelige dagen.
Zoals vorige zomer toen we met de Notabene op de Grevelingen waren en we in de haven van Brouwershaven wachtten op de storm die er woedde om de oversteek te maken naar de Middelplaat. Er stonden flinke koppen op de golven, maar omdat je op het meer rekening moet houden met de “driedagenregeling”, (Je mag niet langer dan drie dagen achtereen op dezelfde plaats blijven liggen) waren we verplicht te verkassen. Uiteindelijk zijn we dan ook maar van wal gegaan.
Onze boot kan heel wat hebben maar we maakten zoveel water dat de golven van voor over de boot sloegen en er achter weer vanaf liepen.
Bij het zigzaggend oversteken kwamen we dwars op de golven terecht.
Ik had Bennie onze hond aan de leiband gelegd zodat ik hem beet kon houden als het nodig was en zelf kon ik ook nauwelijks op de been blijven. We zijn op den duur de Ossenhoek ingevlucht want het was werkelijk niet meer verantwoordt.
Later zag ik dat er planten op de grond waren gevallen en een kastje was omgekieperd.

Dit zijn enkele stormachtige perioden uit mijn leven.
Mijn storm is nog lang niet uitgewoed en ons scheepje vaart verder, maar het hoort bij mij dus ik kijk er onbevreesd tegenaan.

Mieke Batenburg van den Tol

Foto van het zinken van het laatste Caisson in het gat waar de dijkdoorbraak was in 1953 bij Kruinigen Perkpolder/Zeeland. De sleepboot op de voorgrond is de boot van mijn vader en mij

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

19.04 | 21:46

Hallo Mieke zijn wij familie, Ineke van den Tol dochter van Cor van den Tol.
Ken mijn familie nl jammer genoeg niet. Ik schilder ook. gr. ineke

...
16.04 | 08:52

Wat leuk Ineke. Ik bewonderje vader. Ik heb zelfs het boek 'Het kopjekokertje' in mijn bezit waarop ik een gedicht heb gemaakt.
Het hangt in het Streekmuseum.

...
15.04 | 20:15

Hallo Mieke, ik ben Ineke van den Tol een dochter van Cor van den Tol en ben in Middelharnis geboren. Mijn vader schreef kinderboeken en streekromans.

...
15.08 | 11:30

Dank je wel Ria. Het is een leuk programma om mee te spelen, hahaha

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE