Ik ben gewoon........Mieke

Ik ben, zo ik ben.


Tja, waarom ben ik geworden die ik ben?

 

Dat is een moeilijke vraag die mij door de opdrachtgever van de schrijversgroep werd voorgelegd. Ik heb er lang over na moeten denken voordat ik wist of ik aan deze opdracht wel mee wilde doen want,………wàt ben ik nu eigenlijk geworden?

Daar is eigenlijk maar één antwoordt op:
Ik ben geworden wie ik eigenlijk altijd al had willen zijn.
Namelijk een mens, met interesses op velerlei gebied. Maar, laat ik bij het begin beginnen:

Als kind van een schippersfamilie bracht ik mijn prille jeugd door op het schip van mijn ouders en ik droomde van een geweldige toekomst.

Ik wilde net als Florence Nightingale de pijn van de zwakke mensen verzachten. Er altijd zijn voor hen die wel wat steun konden gebruiken.
Ook wilde ik schilder worden en al het moois van de natuur net zo mooi kunnen schilderen als de natuur zelf en ik wilde ook altijd blijven varen en alleen maar met een schippersjongen trouwen. Kinderen krijgen die later dan ook met hun eigen schip de wateren zouden bevaren.

Maar, de mens wikt………, en lang niet alle verlangens die ik had, zijn uitgekomen.
Ik groeide op en ging naar de schippersschool.
Daar kreeg ik een mooie map met schoolwerk opdrachten die ik moest maken terwijl wij van de ene naar de andere plaats vaarden.
Een huiswerkopdracht in Dordrecht op de schippersschool gegeven, werd in Arnhem, Nijmegen of Lobith nagezien op een van de schippersscholen in de plaats waar we ’s avonds voor anker gingen, op onze weg naar Duitsland.
Ik leerde vrij gemakkelijk en omdat ik nooit met vriendinnetjes buiten kon spelen, had ik veel vrije tijd over, waarin ik veel las.
Allerlei onderwerpen interesseerden mij, maar vooral de populair wetenschappelijke en de creatieve boeken vonden gretig aftrek bij mij.

Ik volgde schriftelijke cursussen over schoonheidsverzorging (ja, ja ik was best ijdel en vond mijzelf maar lelijk, dus daar moest ik iets aan doen.) Heeft niets geholpen hoor (;<))
Ik volgde ook een cursus voor omgangsvormen. Ik redeneerde dat je maar nooit wist waar ik dat nog eens voor nodig zou hebben.
Misschien trouwde ik wel met een miljonair met een groot jacht, waarmee we cruises zouden maken over de wijde oceanen en dan zou het handig zijn om te weten, hoe men de tafel diende te dekken en welk bestek je het eerst moest nemen aan het diner en aan welke kant van de Heer je moest lopen.
Dingen, die een DAME hoorde te weten.

Toen ik wat ouder werd, ging ik mijn vader helpen aan dek. Dat spaarde een dekknecht uit en vader kon mijn besluit wel waarderen. Met vallen en opstaan leerde ik het vak van stuurman en haalde zelfs mijn Rijnpatent, waardoor ik zelfstandig het schip kon besturen en alle werkzaamheden die zich voordeden kon aanpakken.
Dat gebeurde dan ook vaak genoeg, wanneer vader weer eens een reuma aanval had en de motor toch verzorgd moest worden en het dek geboend.

Mijn moeder en de andere drie kinderen, leefden intussen op een ark die vader had gekocht en die we telkens verplaatsten naar een centrale plaats, zodat we toch vaak thuis konden zijn.

De ark was een Friesche tjalk en omdat hij zeewaardig moest zijn, was het eerste wat vader liet doen, een nieuwe ijzeren roef er op laten zetten op een scheepswerf.
De vorige bewoner was een kermisklant geweest (een slangenmens) en voor hem was het niet erg dat hij kruipend door de lage roef moest gaan. Maar dat was voor ons wat veelgevraagd, dus vandaar de verbouwing.
Het werd een pracht van een ark en we hebben er vele jaren plezier van gehad.

Zo heb ik jaren tot tevredenheid gevaren en kon ik terugzien op een heerlijke, avontuurlijke tijd aan boord.
Ik trouwde inderdaad met een schippersjongen. (Helaas geen miljonair, maar alleszins acceptabel)

We kregen vier kinderen en toen zij naar school moesten, gingen we aan de wal en ging ik mijn studie inhalen door de MAVO te gaan volgen, schilderslessen en muzieklessen te gaan volgen en in die tijd knutselde ik eens met een diamantje en wat wegwerpglas. Mijn creaties werden steeds beter en het wegwerpglas werd vervangen door mooi glas en kristal. Het vond aftrek en de opdrachten liepen binnen. De glasfabrieken in Leerdam, leerde mij kennen als een vaste klant.
Altijd op zoek naar mooie karaffen, vazen,
taart plateaus en glazen voor een schappelijk prijsje.
Met een mooie voorstelling erop, werden die dan weer met winst verkocht.

Ik graveerde ramen, deuren, spiegels, plat en rond glas, glasschilderijen met afbeeldingen die mijn opdrachtgevers mij aangaven.
Na verloop van tijd had ik zoveel gemaakt, dat ik een kraam huurde en samen met mijn man het hele zomerseizoen dinsdags en donderdags op de kunstmarkten stond, waar ik mijn thuisgemaakte glas aan de man bracht en tegelijkertijd demonstreerde.
Op een gegeven moment werd ik ‘ontdekt’ door iemand van de Nederlandse Kring van Glasgraveurs.
Een selecte groep (ongeveer dertig personen) die allemaal zelfstandig bezig waren en tezamen exposeerden in galeries. Ik werd uitgenodigd om ballotage te doen en werd aangenomen in de groep.
Zo werd glasgraveren van wat eerst een hobby was, mijn vak.
Inmiddels had ik ook een eigen glasatelier.
Dat glasgraveren heb ik vele jaren met veel plezier gedaan en waar ik mij nu, (op een wat lager pitje, vanwege een blessure aan mijn arm) mijzelf zo nu en dan nog steeds heerlijk uitleef.

Toen, na het overlijden van mijn eerste man, kwam de politiek in mijn leven en werkte ik aan de zijde van mijn tweede man in de provincie en de Eerste Kamer, waar mijn man Senator was.

Vóór die tijd, was ik gemeenteraadslid in Zeeland (Tholen) en Eindhoven en ik bleef politiek actief tot mijn 68ste jaar. Daarna heb ik mijn politieke loopbaan afgerond en ben samen met mijn man gaan varen en wonen op onze motorboot, de "Notabene". Samen varen we nu onze neus achterna en genieten van onze 'oude dag'. Ik ben weer terug naar mijn 'roots', want mijn liefde voor het water ben ik altijd blijven behouden.

Ik wilde zo graag, net als Florence Nightingale de pijn van de zwakkeren in de samenleving verzachten. Er altijd zijn voor hen die wel wat steun konden gebruiken en dat wil ik nog steeds.

Tja, en wat ben ik dan nu eigenlijk geworden?
Ik ben gewoon mezelf gebleven en veel van wat ik eigenlijk had gewild, is uitgekomen, maar dan met een beetje andere invalshoek

Ik ben,………..gewoon Mieke

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Joke Niemeijer | Antwoord 06.11.2017 17.30

Nou Mieke,
Je had een zeer bewogen leven.
We hebben een paar dingen gemeen.
Maar we zien elkaar wel bij Pen & Penseel
Leuk om dit gelezen te hebben.
Joke N.

robert | Antwoord 12.01.2016 07.52

En het is een eer jou te leren kennen Mieke.

Mieke 12.01.2016 14.29

Dank je wel Robert.
Maar dat is wederzijds.
Het is ook voor mij een eer je te leren kennen.
Je bent een aanwinst voor onze groep.

Mieke | Antwoord 15.01.2014 14.18

Nu zou ik toch bijna gaan blozen hoor, hahaha.
Die "Kei' kun je er wel af laten hoor.
Zo erg is het nu ook weer niet, haha

Overigens, leuk dat je hier was

Fenna v.d. Ent | Antwoord 15.01.2014 13.21

Hoi Mieke, net je voorstelpagina gelezen. Nou, dat is niet mis. En wat je bent geworden? en "KEI" van een mens. Hier en daar hebben we zelfs raakvlakken.
Fenna

W.Pleijsier (HERAN-Zoetermeer) | Antwoord 04.01.2014 23.25

Een mooi verhaal Mieke,zo zie je maar wat een mens eens mee maakt in zijn leven….

Mieke 05.01.2014 10.24

Tja en hoe het balletje soms kan rollen hé?

Leuk dat je mijn website heb bezocht .

Nog de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar hoor.

Groetjes van Mieke

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

06.11 | 17:30

Nou Mieke,
Je had een zeer bewogen leven.
We hebben een paar dingen gemeen.
Maar we zien elkaar wel bij Pen & Penseel
Leuk om dit gelezen te hebben.
Joke N.

...
18.06 | 13:03

Marianne, ik kreeg van Ineke van den Tol, dochter van Cor van den Tol, een mailtje of ik jou haar emailadres door wilde geven. Dat is catvandentol@versatel.nl

...
18.06 | 12:01

Hallo Marianne,

Ik heb aan Ineke van den Tol een mailtje gestuurd om jouw bericht onder haar aandacht te brengen.

Ik wens je heel veel succes.

Groetjes,Mieke

...
14.06 | 13:50

Hoi Mieke, ik zoek familie van cor van den tol en zag dit toevallig op je pagina staan. Ik hoop dat ineke dit ook leest en contact op wil nemen. Mvg marianne

...
Je vindt deze pagina leuk
Hallo!
Probeer uw eigen website te maken, net als ik! Het is makkelijk en u kunt het gratis proberen
ADVERTENTIE